Dag 14: San Francisco

De ‘Painted Ladies’, dat is waar we de dag in San Francisco mee begonnen. Deze zes, aan Alamo square gelegen, Victoriaanse huisjes zijn bekend van series en films. Ik zag ze niet, Myrne moest me er op wijzen. Onze auto is de zwarte in het rijtje vooraan; we stonden er nota bene voor!   

Het hotel stond in de Japanse wijk, om in Aziatische sferen te blijven gingen we daarna door het China van San Francisco. Het is een rommelige en exotische wijk. De gekochte chinese koekjes bij de Eastern Bakery waren best lekker. Na nog even binnen gekeken te hebben bij de koekjesfabriek waar je vrouwen aan het werk kunt zien bij de productie van de beroemde gelukskoekjes was onze volgende doel de grote toeristische trekpleisters Pier 39 en Fismerman’s Warf.

En vandaag weer: zeeleeuwen. Het begint gewoon te worden. Bij de aanlegsteiger van Pier 39 is al jaren een zeeleeuwenkolonie te vinden. Fisherman’s Warf zijn we nog wel heen gelopen, maar ook hier weer allemaal (souveniers)winkels en daar hadden we niet zo’n zin meer in.

Uitwaaien door een stukje over de bekende Golden Gate Bridge te wandelen zagen we meer zitten. Maar eerst moest nog  over Lombard Street gereden worden, niet het steilste wel het bochtigste  straatje. Wij vonden het wel meevallen.

      

Op zich hadden we met het weer geluk. Meestal ligt de brug in de mist, maar nu viel dat mee. Nadat we de brug af waren was de brug binnen 10 minuten “weg”; helemaal gehuld in de mist. Op de brug dacht Jorn een geintje met z’n vader uit te halen: “Ik zie een zeehond”. Kees keek en zei dat klopt. Kees zag dus echt iets. Al turend in het water vanaf de brug waren ze er van overtuigd dat ze dolfijnen zagen.  

Dag 13: San Simeon - San Francisco

Al slingerend over een mistige Highway I was onze eerste stop Julia Pfeiffer Burns State Park. Het was “koud” hier; de trainingsbroeken moesten opgezocht worden. We hebben de trail naar de waterval gelopen, maar we hebben geen waterval gezien. Misschien vanwege de mist??

Bij de koffiestop bij Nepenthe, bekend om het prachtige uitzicht daar, leek de zon door te komen. Het was van korte duur, de hele dag bleef het mistig. Dit is vaak hier langs de kust. De Bixby Bridge was ook nog een korte stop waard.

Bij Point Lobos hebben we een tijdje genoten en zijn gewandeld naar het Sea Lion Point, het eerste stuk was te doen met rolstoel. Ik ben daarna achter gebleven, maar kon nog wel wat zeeleeuwen zien en zeker horen. Wat een herrie! Later kreeg ik een verrekijker  van een parkranger en kon toen niet alleen vele zeeleeuwen en zeehonden spotten, maar ook Kees, Jorn en Myrne. Die hadden het druk met zoeken. Naast vele vogels vonden ze in het water een zeester, een paarse zee-egel en verschillende anemonen.

De 17-miles-drives vonden we de moeite waard. Dit schiereiland, een grotendeels in privéhanden zijnde miljardairsenclave, heeft mooie uitzichten op de kust; jammer dat de zon ontbrak. Ook kom je overal golfbanen tegen. De Lone Cypress is het meest gefotografeerde natuurwonder van het land, wij zullen het wel niet begrijpen, maar hebben hem ook maar op de foto gezet. Daarna was het de hoogste tijd om door te rijden naar San Francisco. Het is fris hier.  

  

        

Dag 12: Los Angeles - San Simeon

Op weg langs de Californische kust, want in die staat zijn we inmiddels, naar San Simeon. Onderweg langs het plaatsje Solvang, een leuke plaats met een Deense uitstraling.

Doordat het vanmorgen een tijdje duurde voordat we Los Angeles uit waren en het al rond de middag was, besloten we om hier vandaan maar gelijk door te rijden naar San Simeon. Nu hadden we nog voldoende tijd om te gaan kijken bij de zeeolifanten op het strand net iets voorbij San Simeon. Voor het spotten van de zeeotters in het kelp moest de verrekijker te voorschijn komen.

Dag 11: Los Angeles

Een dagje LA; druk, drukker, drukst. Hollywood was het eerste reisdoel van vandaag. Als “japanse” toeristen zijn we langs de beroemde attracties gelopen. Bij het Mann’s Chinese theater vind je op het plein er voor in cement hand- en voetafdrukken van beroemdheden. In het Dolby Theatre worden jaarlijks de Oscars uitgereikt. De stervormige tegels in het trottoir van beroemdheden van het witte doek, de zogenaamde Walk of Fame, zijn niet te missen. Het is een traject van bijna 6 kilometer.

  

Langs Beverly Hills, de wijk met mooie villa’s waar de jetset en de filmsterren wonen, zijn we naar de Santa Monica Pier gegaan.  En weer: 66; Santa Monica is het eindpunt van de Route 66. Op het strand is een gedenkplaats voor de gevallenen in Irak en Afghanistan. Wanneer er voor iedereen een kruis zou staan, zou het strand vol zijn.

Was het bij Santa Monica al druk om er te komen, het bekende Venice beach was nog veel drukker. Misschien ook wel omdat het zondag was. Net toen we het op wilden geven om een parkeerplaats te vinden, kwamen we er één  tegen waarvan we de prijs acceptabel vonden. Met een lekkere duik in de Grote Oceaan en rondkijken naar van alles wat je daar ziet, o.a. straatartiesten, skaters, was het best leuk om daar een tijdje te zijn.

Het was al begin van de avond dat we een prachtig uitzicht hadden over LA vanaf het Griffith Observatory.    

Dag 10: Kingman - Los Angeles

We zijn in Los Angeles. Vandaag zijn we vroeg op pad gegaan, omdat het een stuk rijden was en de kinderen een keer wilden shoppen. 

 Via een lange, kronkelige weg door berglandschap hebben we eerst Oatman bezocht. Onderweg daar naar toe zagen we verschillende roadrunners ( Wile E. Coyote zagen we niet) en een steenbok. Oatman is een oud mijnstadje. In de hoofdstraat zijn nog de oude huizen/saloons te vinden. De mijnbouw heeft plaats gemaakt voor de toeristenindustrie. Het dorpje is ook bekend om de ezels die er rond lopen.

Na een paar uur gereden te hebben, hebben we een Starbucks coffee stop gemaakt in Barstow op weg naar het Ontario Mills (outlet) shoppingcenter.