De zon schijnt weer. Heerlijk! Na het ontbijt voor de
cabin zijn we vertrokken richting de Grand Canyon. Voor loslopende koeien,
paarden, ezels, bokken en honden onderweg veren we niet (meer) op uit onze
autostoel. We zijn op zoek naar coyotes. Verder dan 2 dode coyotes langs de
kant van de weg zijn we (nog) niet gekomen.
Rond de middag bereikten we Grand Canyon National Park. De
kloof is mega, 1800 meter diep, het park is giga, bijna 5000 km². We hebben langs diverse uitkijkpunten aan de
South Rim gereden. Vanaf deze viewpoints kijk je uit op plateaus, rotsen,
canyons. Het voordeel van m’n invalidenkaart is, dat we permit kregen om de weg
met de auto te rijden in plaats van met de shuttlebus. Omdat ze wel weer toe
waren aan een wandeling, heb ik Myrne, Jorn en Kees bij Mohave point afgezet en
3 km verderop weer opgepikt. Ze hebben een mooi stuk gewandeld langs de
canyonrand over een ongeplaveid stuk pad. Ik heb ondertussen nog een paar viewpoints aan
gedaan. Is het aan het begin heel erg druk, hoe verder het einde van de weg
nadert, hoe rustiger het wordt. Het leek wel of ik alleen op de wereld was; wat
een rust in een mooie natuur.
De zonsondergang hebben we bekeken bij Hopi Point. Op de terugweg moest we stoppen voor overstekende herten. De laatste met gewei maakte eerst een wilde dans voor hij besloot over te steken.
