Al slingerend over een mistige Highway I was onze eerste
stop Julia Pfeiffer Burns State Park. Het was “koud” hier; de trainingsbroeken
moesten opgezocht worden. We hebben de trail naar de waterval gelopen, maar we
hebben geen waterval gezien. Misschien vanwege de mist??
Bij de koffiestop bij Nepenthe, bekend om het prachtige uitzicht daar, leek de zon door te komen. Het was van korte duur, de hele dag bleef het mistig. Dit is vaak hier langs de kust. De Bixby Bridge was ook nog een korte stop waard.
Bij Point Lobos hebben
we een tijdje genoten en zijn gewandeld naar het Sea Lion Point, het eerste
stuk was te doen met rolstoel. Ik ben daarna achter gebleven, maar kon nog wel
wat zeeleeuwen zien en zeker horen. Wat een herrie! Later kreeg ik een
verrekijker van een parkranger en kon
toen niet alleen vele zeeleeuwen en zeehonden spotten, maar ook Kees, Jorn en
Myrne. Die hadden het druk met zoeken. Naast vele vogels vonden ze in het water
een zeester, een paarse zee-egel en verschillende anemonen.
De 17-miles-drives vonden we de moeite waard. Dit
schiereiland, een grotendeels in privéhanden zijnde miljardairsenclave, heeft
mooie uitzichten op de kust; jammer dat de zon ontbrak. Ook kom je overal golfbanen
tegen. De Lone Cypress is het meest gefotografeerde natuurwonder van het land,
wij zullen het wel niet begrijpen, maar hebben hem ook maar op de foto gezet.
Daarna was het de hoogste tijd om door te rijden naar San Francisco. Het is
fris hier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten