Dag 18: Lone Pine - Las Vegas

Met een koelbox vol water en eten hebben we vandaag Death Valley,  één van de heetste plekken op aarde,  doorkruist op weg naar Las Vegas. De temperatuur “viel mee” : het heetst was 118° F (ca. 47° C). Het was gewoon warm! Wanneer je uit de auto stapt, krijg je een warme föhn over je heen. We zijn onze tocht door deze gortdroge woestijn begonnen met een stop bij Stove Pipe Wells, waar zandduinen liggen. Badwater, waar je over de zoutvlakten kunt lopen, is het laagste van het westelijk halfrond, 86 m. beneden zeeniveau. Devil’s Golfcourse is een bizar landschap. Bij Artist’s Palette heb je mooi gekleurde rotsen. Na nog een bezoek aan het uitzichtspunt bij Zabriskie Point en de Twenty Mule Team Canyon hadden we een goede indruk van het park. Het was een bijzondere ervaring hier door heen te rijden en er waren stukken die we “mooi van lelijkheid” vonden. We waren amper Death Valley uit of de lichtflitsen en regen diende zich aan. Op een gegeven moment was de temperatuur gedaald tot 70° F. Wat een verschil!

Ook in Las Vegas regende het, maar je moet toch in de avond over de Strip gelopen hebben, dus hebben we dat maar gedaan. Werd de regen te erg, dan gingen we gewoon een hotel binnen, want dat doe je hier in Las Vegas: hotels bekijken. Zijn het casino’s met winkels en een hotel of zijn het hotels met een casino en winkels?  We zitten in hotel Paris, met o.a. een gevel van het Louvre, de Arc de Triomphe en jawel: de Eiffeltoren.

Dag 17: Yosemite - Lone Pine

Via de zuidkant waren we Yosemite ingekomen, vandaag hebben we het park aan de oostkant via de Tioga Pass verlaten. Aan deze kant kom je kristalheldere meren tegen. Bij één van deze meren, Tenaya Lake, zijn we een tijdje gestopt na eerst gestopt te zijn bij Olmsted Point.

  

De foto van de lunch in Lee Vining is speciaal voor Michel. Bij Lee Vining ligt Mono Lake. Dit meer is bekend om zijn zogenaamde tufa’s, kalkstenen toren formaties, die uit het water omhoog steken.   

Via een lange weg en af en toe een spat regen en een lichtflits bereikten we Lone Pine. Hier zijn de Alabama Hills, bekend omdat hier films zijn opgenomen. Het brood en lekkere cake voor morgen hebben we gekocht bij Ericks Schat Bakkerij In Bishop. Een wereldberoemde bakker van Nederlandse oorsprong.  

             

Dag 16: Yosemite

Geen beer gezien! Yosemite is een groot park;  ca. 3000 km². Het duurt dus wel even voor je van het ene naar het andere punt bent gereden over slingerende wegen. We zijn begonnen met het verste punt van ons lijstje voor vandaag: Glacier Point, hoog boven het dal. Hier vandaan heb je mooi uitzicht over het landschap en de Half Dome. Het blijft indrukwekkend die grote granieten rotsen. Vanaf hier kun je een wat zwaardere en langere trail lopen die naar Kees lonkte. Je bent hier wel een aantal uren zoet mee, dus dat vonden we geen optie. Om toch een  beetje het gevoel te krijgen heeft Kees met Jorn en Myrne een stuk van deze trail gelopen. Heen was naar beneden, maar dat zelfde stuk moesten ze daardoor wel weer terug en dus omhoog. Het was een leuk stukje.

De ochtend was inmiddels al om toen we na een picknick op een steen naar de Bridalveil Fall gelopen zijn. Hier zag je nog een beetje water, de Lower Fall waar we later naar toe gewandeld zijn stond helemaal droog. De Lower Yosemite Fall Trail was wel een mooie, rolstoeltoegankelijke trail in de Valley.

En toen waren we op de camping! Op de camping? Anderhalve week geleden hadden we met de familie Wagenaar, die nu ook in Yosemite zaten, afgesproken dat we elkaar zouden contacten voor een gezamenlijke barbecue. Echter: je hebt geen bereik in dit park en dat wisten we niet. Rijden we om half vijf in dit grote park een parkeerplaats op en wie komen we daar tegen? Juist!  

    

         

Dag 15: San Francisco - Yosemite

Vandaag onze eerste kennismaking met Yosemite National Park. Wij vinden het indrukwekkend mooi! Het was wel een avontuur om er te komen. Op een gegeven moment stond aangegeven Yosemite rechtdoor, maar de Tom Tom gaf aan rechtsaf. Kees bleef Tommy trouw. Nu is dat niet zo erg, ware het niet dat op een gegeven moment de geasfalteerde weg overging in een ongeasfalteerde weg. Kilometers zijn we gestegen in “the middle of nowhere”. Op een gegeven moment werd de weg zo slecht dat we zelfs achteruit teruggereden zijn. We waren blij toen we weer asfalt onder ons hadden. De auto is toe aan een wasbeurt....

Bij binnenkomst in het park zijn we naar de Mariposa Grove gegaan. Hier staan “Big trees”, sequoias. Wandelen was met de rolstoel geen optie. We mochten met de auto achter de tramtour aan rijden. De meest bijzondere sequoias hebben namen, zoals Grizzly Giant, één van de grootste en oudste bomen. Deze boom is ruim 1800 jaar oud.    

Door het park zijn we vervolgens naar het motel gereden, na een stop gemaakt te hebben bij Tunnel View. Morgen volgt een verdere kennismaking. Zullen we een beer zien?

Dag 14: San Francisco

De ‘Painted Ladies’, dat is waar we de dag in San Francisco mee begonnen. Deze zes, aan Alamo square gelegen, Victoriaanse huisjes zijn bekend van series en films. Ik zag ze niet, Myrne moest me er op wijzen. Onze auto is de zwarte in het rijtje vooraan; we stonden er nota bene voor!   

Het hotel stond in de Japanse wijk, om in Aziatische sferen te blijven gingen we daarna door het China van San Francisco. Het is een rommelige en exotische wijk. De gekochte chinese koekjes bij de Eastern Bakery waren best lekker. Na nog even binnen gekeken te hebben bij de koekjesfabriek waar je vrouwen aan het werk kunt zien bij de productie van de beroemde gelukskoekjes was onze volgende doel de grote toeristische trekpleisters Pier 39 en Fismerman’s Warf.

En vandaag weer: zeeleeuwen. Het begint gewoon te worden. Bij de aanlegsteiger van Pier 39 is al jaren een zeeleeuwenkolonie te vinden. Fisherman’s Warf zijn we nog wel heen gelopen, maar ook hier weer allemaal (souveniers)winkels en daar hadden we niet zo’n zin meer in.

Uitwaaien door een stukje over de bekende Golden Gate Bridge te wandelen zagen we meer zitten. Maar eerst moest nog  over Lombard Street gereden worden, niet het steilste wel het bochtigste  straatje. Wij vonden het wel meevallen.

      

Op zich hadden we met het weer geluk. Meestal ligt de brug in de mist, maar nu viel dat mee. Nadat we de brug af waren was de brug binnen 10 minuten “weg”; helemaal gehuld in de mist. Op de brug dacht Jorn een geintje met z’n vader uit te halen: “Ik zie een zeehond”. Kees keek en zei dat klopt. Kees zag dus echt iets. Al turend in het water vanaf de brug waren ze er van overtuigd dat ze dolfijnen zagen.